Articolo Ecodomein

Tο building labelling και η Κοινοτική Οδηγία EPBD

H ετικετοποίηση των προϊόντων – η «ετικετοποίηση» του σύγχρονου δομημένου χώρου
Η ετικετοποίηση ενός προϊόντος, διαμέσου της γνωστοποίησης συγκεκριμένων πληροφοριών, είναι ένας τρόπος να προστατευθεί το καταναλωτικό κοινό, το οποίο έτσι μπορεί να προβεί σε μια συνειδητοποιημένη επιλογή ενός αγαθού με βάση συγκεκριμένων κριτηρίων. Το φαινόμενο αυτό του ελέγχου ποιότητας των αγαθών προς πώληση ή κατανάλωση, που βρίσκει στην ετικετοποιήση ένα βασικό εργαλείο, ωθεί σιγά σιγά και την αγορά εργασίας σε ένα πιο βιώσιμο μοντέλο βασισμένο στην διαφάνεια καθώς και την ευαισθησία για την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος. Ας αντιμετωπίσουμε τώρα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και ένα κτίριο ή ένα σύμπλεγμα κτιρίων, ως δηλαδή ένα αγαθό προς κατανάλωση, ένα αντικείμενο μέσα στο οποίο τρώμε, κοιμόμαστε, δουλεύουμε, διασκεδάζουμε,....ζούμε. Κατά ανάλογο τρόπο ο μέλλοντας κάτοικος χρήστης, ιδιοκτήτης, ή ενοικιαστής ενός κτιρίου έχει το δικαίωμα να πληροφορηθεί σχετικά με τις επιδόσεις, τα χαρακτηριστικά του χώρου στον οποίο πρόκειται να ζήσει και επομένως να αξιολογήσει αν θα τον επιλέξει ή όχι. Ο καταναλωτής καλείται να επιλέξει π.χ. ένα προϊόν διατροφής  αξιολογώντας την ποιότητά του και παίρνοντας πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που γίνεται η μετατροπή των πρώτων υλών, την θρεπτική του αξία, την προέλευσή του κλπ. Ο υποψήφιος κάτοικος ενός χώρου πρέπει  κατά ανάλογο τρόπο πλέον να γνωρίζει πόσο ενεργοβόρο είναι το κτίριό του, τί ποσότητα πρωτογενούς ενέργειας καταναλώνει, από που προέρχεται αυτή η ενέργεια, πόσο έχει επιβαρυνθεί το περιβάλλον από την κατασκευή του, από που προέρχονται τα δομικά υλικά, ποια είναι η σύστασή τους κλπ. Στην περίπτωση ενός κτιρίου βέβαια, ενός σύνθετου οργανισμού, τα πράγματα είναι  περισσότερο πολύπλοκα . Και αυτό συμβαίνει για δύο κυρίως λόγους:  

Ο πρώτος είναι ότι τα κριτήρια αξιολόγησης ενός δομημένου χώρου δεν είναι πάντα αντικειμενικά, είναι ανομοιογενή , συχνά αντικρούονται μεταξύ τους και κυρίως δεν είναι γνωστά από όλους τους επαγγελματίες που εμπλέκονται στην διαδικασία της δόμησης. Αυτό φυσικά δημιουργεί σύγχυση και συχνά μια ψευδή εικόνα για τις ιδιότητες που φαίνεται να φέρουν σύμφωνα με τις «ετικέτες» τους τα παραπάνω κτίρια.

Ο άλλος επίσης ανασταλτικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι η ετικετοποίηση και κατ’ επέκταση αξιολόγηση ενός «οικοδομικού προϊόντος» συχνά αναφέρεται στη φάση προμελέτης ή μελέτης ή ακόμα και κατασκευής της πορείας δόμησης. ΄Όμως τα δηλωθέντα από την «ετικέτα» στοιχεία δεν ανταποκρίνονται στα χαρακτηριστικά και στο υποσχόμενο κατά τον σχεδιασμό και την κατασκευή επίπεδο ποιότητας με αυτά κατά την φάση της διαχείρισης. Αυτό συμβαίνει γιατί η πολυπλοκότητα ενός κτιρίου, το οποίο κακώς βέβαια αντιμετωπίζεται ως απλό καταναλωτικό αγαθό, προϋποθέτει την σωστή και ορθολογική  χρήση - διαδραστικότητα  του κατοίκου του.








Το «building labelling» και οι ενεργειακές πιστοποιήσεις κτιρίων
Το επονομαζόμενο «Building Labelling» η κτιριακή δηλαδή  ετικετοποιήση, πιο σωστά πιστοποίηση, αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία αξιολόγησης και κατηγοριοποίησης του σύγχρονου δομημένου ή προς δόμηση χώρου. Στα πλαίσια της βιώσιμης ανάπτυξης, εδώ και πολλά χρόνια, τριάντα περίπου, υπάρχουν σε διεθνές επίπεδο τέτοια εργαλεία πιστοποίησης. Αυτά βασίζονται σε διαφορετικούς δείκτες αξιολόγησης  ανάλογα με τους τομείς ανάλυσης στους οποίους στηρίζονται. Από τη μια οι απλές ενεργειακές πιστοποιήσεις1 οι οποίες βασίζονται κυρίως στην αξιολόγηση με βάση το μοριοδοτικό σύστημα (point’s system)  ενώ γνωστοποιούν πληροφορείες όπως τις ενεργειακές επιδώσεις του κτιρίου ή του συμπλέγματος, την ποσότητα κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας και  από την άλλη οι πιο σύνθετες ή πολυμερής, αυτές που βασίζονται σε ένα σύστημα ανάλυσης του οικολογικού προφίλ  της κατασκευής (π.χ. ecolabels), ενώ αναλύουν πληροφορίες σχετικά με την ποσότητα εκπομπών CO2, την εμπεριεχόμενη ενέργεια των δομικών υλικών τους, τον κύκλο ζωής τους κλπ. Ακόμα υπάρχουν διεθνώς εθελοντικές πιστοποιήσεις όπως επίσης και υποχρεωτικές. Οι πρώτες είναι συνήθως προϊόντα θετικής διαφήμισης για τον τομέα των ακίνήτων ενώ οι δεύτερες επιβάλλονται από ευρωπαϊκά, εθνικά ή και περιφερειακά νομοθετικά πλαίσια. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκει και το Πιστοποιητικό Ενεργειακής Απόδοσης  το οποίο θεσμοθετείται από την κοινοτική Οδηγία 2002/91/ΕΚ του Ευρωπαικού κοινοβουλίου για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων, γνωστή ως ΕPBD Energy Performance Building Directive,  και από την αναδιατύπωσή της 2010/31/ΕΚ.

EPBD Energy Performance Building Directive
Η κοινοτική οδηγία 2002/91/ΕΚ είναι ένα πρώτο μεγάλο βήμα προς την εξοικονόμηση ενέργειας, έναν από τους βασικούς τομείς του βιώσιμου σχεδιασμού. Σύμφωνα με στοιχεία της iea (international energy agency) 2 , η ενεργειακή πιστοποίηση κατά το ευρωπαϊκό πρότυπο αποτελεί μια στρατηγική κλειδί ως εργαλείο που βοηθά τις κυβερνήσεις να μειώσουν την ενεργειακή κατανάλωση στον κτιριακό τομέα, βοηθά στην επίτευξη των ενεργειακών εθνικών στόχων και στην ενίσχυση της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και ενεργειακής αειφορίας του κτιριακού τομέα, στη μείωση των εκπομπών CΟ2, επίτευξη χαμηλών κοστών διαχείρισης για το χρήστη, βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στα κτίρια.






Τα βασικότερα σημεία δράσεων της κοινοτικής οδηγίας 2002/91/ΕΚ είναι τα εξής:

-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση των νέων κτιρίων επιφάνειας άνω των 100τμ.
-επιβάλει την εφαρμογή ελάχιστων ενεργειακών απαιτήσεων θεσμοθετώντας σχετική μεθοδολογία
-επιβάλει την τακτική επιθεώρηση κτιρίων και συστημάτων θέρμανσης και κλιματισμού
-θεσμοθετεί μια νέα επαγγελματική ειδικότητα τους ενεργειακούς επιθεωρητές (κατά την ελληνική ερμηνεία του νόμου) που στην πραγματικότητα είναι ειδικευμένοι και/ή διαπιστευμένοι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες  (indipendent  qualified  and/or accredited experts)
-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση για ανακαινίσεις υφισταμένων κτιρίων μόνο εφόσον υπερβαίνουν τα 1000 τ.μ. καθώς και υφισταμένων κτιρίων που υπόκεινται σε μίσθωση ή αγοραπωλησία
-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση για δημόσια κτίρια εφόσον υπερβαίνουν τα 1000τ.μ.










Tα βασικότερα σημεία στα οποία η κοινοτική οδηγία 2010/31/ΕΚ (αναδιατύπωση της 2002/91/ΕΚ) καινοτομεί ως προς την προηγούμενη είναι τα εξής:

-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση  όλων των νέων κτιρίων
-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση για ανακαινίσεις όλων των υφισταμένων κτιρίων ανεξαρτήτου τετραγωνικών μέτρων
-επιβάλει την ενεργειακή πιστοποίηση για δημόσια κτίρια εφόσον υπερβαίνουν τα 500τ.μ
-εισάγει μία νέα έννοια, αυτή των κτηρίων με σχεδόν μηδενική κατανάλωση ενέργειας3, προτρέποντας τα κράτη μέλη (άρθρο 9.,Κ.Ο.2010/31/ΕΕ) ώστε έως τις 31-12-20 όλα τα νέα κτίρια να χαρακτηρίζονται ως κτίρια  με σχεδόν μηδενική κατανάλωση ενέργειας ενώ τα  νέα δημόσια κτίρια που κτίζονται εώς 31-12-18 να αποτελούν και αυτά κτίρια σχεδόν μηδενικής  κατανάλωσης ενέργειας.



H εφαρμογή της EPBD από τα κράτη μέλη της Ευρώπης
Κάθε κράτος μέλος καλείται να συμμορφωθεί με τις Οδηγίες διαμέσου εθνικών νόμων προσαρμοσμένων στα δεδομένα του Εθνικού νομικού πλαισίου. Τα κ.μ. έπρεπε να είχαν συμμορφωθεί με την ΕPBD 91/2002/EE μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2006 ενώ με την αναδιατύπωσή της, την 31/2010/Ε.Ε., μέχρι τις 9 Ιουλίου 2012. Η Ελλάδα συμμορφώθηκε με την πρώτη κοινοτική οδηγία  μετά από πολυετή καθυστέρηση το 2008, μέσω του νόμου 3661/2008 «Μέτρα για τη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης των κτιρίων και άλλες διατάξεις» και μέσω των υπουργικών αποφάσεων ΦΕΚβ/9-4-2010 περί «Κανονισμού Ενεργειακής Απόδοσης Κτιρίων ΚΕΝΑΚ και ΦΕΚα/177/6-10-2010 περί «Ενεργειακών Επιθεωρητών κτηρίων, λεβήτων και εγκαταστάσεων θέρμανσης και κλιματισμού»,  ενώ αυτή την περίοδο επεξεργάζεται το σχέδιο νόμου για τη συμμόρφωση της με την αναδιατύπωση της. (διαβούλευση σε ανάρτηση στο διαδίκτυακο τόπο του υπουργείου περιβάλλοντος μέχρι 14 Σεπτεμβρίου 2012).
Η κοινοτική Οδηγία θέτει διάφορες προϋποθέσεις για τον τρόπο που κάθε κ.μ. πρέπει να συμμορφωθεί με αυτήν. Παρ’ όλ’ αυτά η Κ. Ο. φαίνεται να παρουσιάζει μεγάλη ευελιξία στον τρόπο που προβάλει αυτές τις προδιαγραφές εφαρμογής, δεδομένου του διαφορετικού πλαισίου κάθε κ.μ.. Έτσι η ίδια Οδηγία προωθεί την δυνατότητα επιλογής μιας συγκεκριμένης προσέγγισης για κάθε κ.μ.. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την παρουσία πολλών διαφορετικών προσεγγίσεων και μεθοδολογιών τόσο για την εφαρμογή της Οδηγίας όσο και για τη μορφή και το περιεχόμενο του Πιστοποιητικού Ενεργειακής Απόδοσης που η ίδια θεσμοθετεί. Οι βασικές διαφοροποιήσεις συνοψίζονται στα εξής παρακάτω4:
-Μέθοδο εκτίμησης και υπολογισμού
-Οριοθέτηση των απαιτήσεων ενεργ. αποδοτικότητας
-Προσόντα, επαγγελματική κατάρτιση, καταχώρηση σε εθνικά μητρώα των ειδικών ενεργειακών εμπειρογνωμόνων
-Επικοινωνία και Προώθηση
-Ισχύς νόμου και κυρώσεις
-Στόχους της ενεργειακής στρατηγικής (πέρα από αυτούς που προβλέπονται από την EPBD)
-Oικονομικά χαρακτηριστικά, όπως τα κόστη εκδόσεως ενεργειακών πιστοποιητικών, επιβαρύνσεις διαχείρισης κ.λ.π.

Οι παραπάνω τομείς όπως και αυτοί της διαφορετικής κουλτούρας, πολιτικής, εθνικής στρατηγικής και νομοθεσίας, οικοδομικής παράδοσης, οικονομικής κατάστασης, ενεργειακών υποδομών, κλίματος κλπ. συνυπολογίζονται στον τρόπο εφαρμογής της οδηγίας κάθε κ.μ. και ανάλογα καθορίζουν την επιτυχή ή μη έκβαση των αναμενόμενων  αποτελεσμάτων σχετικά με τις προσδοκίες που έχει θέσει η Ε.Ε. ή το κάθε κράτος μέλος ξεχωριστά.

Παραδείγματα καλών πρακτικών εφαρμογής της κοινοτικής Οδηγίας:
Ειδικά για την εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 91/2001/Ε.Ε. αξιόλογα παραδείγματα εφαρμογής και γενικότερα μεθοδολογίας έδωσαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία.
Συνοψίζοντας παραθέτονται τα 5 ουσιαστικότερα δυνατά σημεία που οδήγησαν σε ένα αποτελεσματικό και επιτυχημένο σχέδιο πιστοποίησης των κτιρίων6 στην Ιρλανδία:
    Σύσταση μίας ενεργής συντονιστικής ομάδας εργασίας (από τους φορείς διακυβέρνησης) που είχε ως βασικό καθήκον την επίβλεψη της μεταφοράς και εφαρμογής της EPBD στο εθνικό νομοθετικό πλαίσιο.
    Έκδοση ενός σχεδίου δράσης για την εφαρμογή της οδηγίας δίνοντας ένα δυνατό στίγμα στην προώθηση της οικοδομικής βιομηχανίας και όλους όσους εμπλέκονται επαγγελματικά σε αυτήν
    Προώθηση επαρκών πόρων και για τις δύο φάσεις του σχεδίου πιστοποίησης, και για τον επιχειρησιακό τομέα αλλά και για την οικιστική ανάπτυξη
    Η βαθμονόμηση των κτιρίων του εθνικού αποθέματος είναι όσο το δυνατόν πιο  αντιπροσωπευτική δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε μια αληθή ιεραρχημένη αξιολόγηση που δίνει το έναυσμα για δράσεις ενεργειακής βελτίωσης των τεχνικών χαρακτηριστικών των δομικών υλικών των κτιρίων μέσα στα επόμενα χρόνια.
    Χρήση λογισμικού  το οποίο βασίζεται σε ένα τεχνικό σύστημα διαχείρισης υψηλού αυτοματισμού- για την μετάδοση πληροφοριών  και υποστήριξη του συστήματος πιστοποίησης στο διαδύκτιο, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο πολλά πλεονεκτήματα όπως αυτά της αποτελεσματικότητας και υψηλής παροχής υπηρεσιών, ποιοτικών επαληθεύσεων, μειωμένων κοστών κλπ.
Συνοψίζοντας συμπεραίνουμε ότι το δυνατό στοιχείο κλειδί για την επιτυχημένη εφαρμογή της EPBD στην Ιρλανδία είναι το γεγονός, σε αντιδιαστολή με άλλες απλουστευμένες μεθοδολογίες άλλων κ.μ.,  ότι η δική της μεθοδολογία βασίζεται σε ένα κεντρικό πλαίσιο αποτελούμενο από ισχυρά συστήματα νομοθεσίας, τεχνικά, διαχείρισης και προώθησης ούτως ώστε να θέσει την πιστοποίηση ως κίνητρο για την αγορά για με στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας.

Απ’την άλλη η Πορτογαλία, η οποία αποτελεί ένα ακόμα επιτυχές παράδειγμα εφαρμογής της EPBD στηρίζει την μεθοδολογία της σε τρεις βασικές δράσεις6:
    Υποχρεωτική επαγγελματική κατάρτιση των πιστοποιητών
    Δημοσιογραφική κάλυψη και διαφάνεια των δράσεων
    Συχνοί έλεγχοι και επιτηρήσεις των πιστοποιητών

Η Πορτογαλία έστησε ένα πολύ δυνατό σύστημα επιμόρφωσης των πιστοποιητών με υποχρεωτικά σεμινάρια και  απαιτούμενα προσόντα εμπειρίας τουλάχιστον 5 ετών καθώς και τελικές εξετάσεις στις οποίες οι υποψήφιοι πιστοποιητές καλούνταν να αποδείξουν όχι μόνο της θεωρητικές τους γνώσεις αλλά και την ικανότητά τους να ανταποκριθούν σε πρακτικές ασκήσεις. Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε στην κατάρτιση των πιστοποιητών ο διαδικτυακός χώρος (με ερωτόαπαντήσεις FAQs) όπου μπορούσαν να λάβουν κατευθυντήριες γραμμές και επεξηγήσεις σχετικά με τη νομοθεσία. Ένα άλλο εξίσου αποτελεσματικό στοιχείο της πορτογαλικής μεθοδολογίας είναι η δημιουργία στενής αλληλεπίδρασης και σχέσεων μεταξύ δήμων, πρακτορείων προώθησης ακινήτων, τραπεζών, οργανισμών καταναλωτών, ιδιοκτητών ακινήτων και συμβολαιογράφων. Τέλος μεγάλη συνεισφορά έδωσε  η υλοποίηση ενός κέντρου τηλεφωνικής υποστήριξης, το οποίο είναι υπεύθυνο όχι μόνο για την πληροφόρηση των καταναλωτών σχετικά με τις ενεργειακές πιστοποιήσεις κτιρίων αλλά και για την υποστήριξη των επαγγελματιών μελετητών και πιστοποιητών.
 
Η EPBD ως εργαλείο ελέγχου της ποιότητας της βιώσιμης αρχιτεκτονικής: Κριτική – σχόλια
Ο ρόλος της ενεργειακής πιστοποίησης είναι ένα επίσης θετικό στοιχείο όταν κάθε κοινωνία σε κάθε κράτος μέλος το εκλάβει όχι σαν μια καταπιεστική γραφειοκρατική ρουτίνα εκδόσεως ενός πιστοποιητικού μα σαν ένα βοήθημα στην καθημερινότητά των πολιτών προκειμένου να βελτιώσουν τη σχέση τους με τον δομημένο τους χώρου, κατά τη φάση διαχείρισης του, έννοιες που είναι στενά συνυφασμένες με την παιδεία κάθε λαού αλλά και με τη θέληση του για την κατάκτηση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

Είναι όμως κατανοητό, ότι αυτό το τόσο σημαντικό εργαλείο, που έχει ως τελικό παραλήπτη ουσιαστικά τον χρήστη δεν έχει πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα παρουσιάζοντας κάποιες βασικές αδυναμίες, οι οποίες συνοψίζονται στα ακόλουθα :
    Διαφορετικοί χρόνοι ωρίμανσης, αποδοχής και εφαρμογής συμμόρφωσης με τις «απαιτήσεις» που έθεσε η Ε.Ε. μέσω των κοινοτικών Οδηγιών σχετικά με την εξοικονόμηση ενέργειας στον κτιριακό τομέα.                                                    Είναι γεγονός ότι οι χρόνοι συμμόρφωσης με την Κ.Ο. είναι πολλοί διαφορετικοί για κάθε κράτος μέλος. Υπήρχαν κ.μ. τα οποία έχοντας είδη την εμπειρία στην χρήση πιστοποιητικών ενεργειακής ή περιβαλλοντικής πιστοποίησης κτιρίων ,εθελοντικών κυρίως, (είναι η περίπτωση της Αγγλίας με το Βream ή Eco-homes από το 1990 ή της Γερμανίας με την πιστοποίηση Passivhaus από το 1973) είχαν είδη το προβάδισμα αφού είχαν θέσει πολύ νωρίτερα από την Ε.Ε. τους δικούς τους εθνικούς στόχους στον οικοδομικό τομέα.
    Το διαφορετικό πλαίσιο της επαγγελματικής κατάρτισης των πιστοποιητών – ειδικών εμπειρογνωμόνων οι οποίοι είναι και οι κύριοι πρωταγωνιστές για τα ορθά αποτελέσματα μιας πιστοποίησης
    Ο λανθασμένος τρόπος και η ανομοιογένεια με  την οποία αντιμετωπίζεται από τα περισσότερα κ.μ. το «κεφάλαιο» υποδείξεων του ενεργειακού πιστοποιητικού της Κοινοτικής Οδηγίας για τα υφιστάμενα κτίρια. Όταν ένα τέτοιο κεφάλαιο δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά και με την προώθηση αληθινών και ρεαλιστικών πληροφοριών δεν συνεισφέρει σε καμία περίπτωση στην δυνατότητα ενεργειακής αναβάθμισης του κτιριακού τομέα επομένως  δεν θέτει  την πιστοποίηση σαν πραγματικό εργαλείο βιωσιμότητας, αλλά σαν ένα από τα τόσα πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια που επιβραδύνουν τους χρόνους του building process
    Η απουσία ή περιορισμένη παρουσία ουσιαστικών οικονομικών κινήτρων για την ενεργειακή αναβάθμιση  υφισταμένων κτιρίων
    Η λανθασμένη προσέγγιση ότι το Π.Ε.Α. αποτελεί μονάχα ένα εργαλείο επιθεώρησης για το σύγχρονο οικοδομείν.                      

Απόδειξη αποτελεί η παράφραση του ελληνικού νόμου για τη συμμόρφωση με την Κοινοτική Οδηγία στον ορισμό του ειδικού εμπειρογνώμονα  ο οποίος εκδίδει τα Π.Ε.Α.(ορισμός της 91/2002/Ε.Ε. και της 31/2010/ΕΕ) ως ενεργειακού επιθεωρητή. Είναι ατελέσφορο  για τους στόχους που έχει θέσει η Ε.Ε. να αντιμετωπίζουμε την ενεργειακή μελέτη στον κτιριακό τομέα ως μία ξερή καταγραφή στοιχείων που ούτως η αλλιώς είναι συνέπεια κάποιων προκαθορισμένων επιλογών είτε κατά τη διαχείριση είτε κατά την υλοποίηση ενός έργου . Το Π.Ε.Α πρέπει ταυτόχρονα να αποτελεί και εργαλείο σχεδιασμού. Μόνο όταν ο ρόλος του ενεργειακού επιθεωρητή, (του οποίου ο τίτλος είναι κατά τη γνώμη μου αυθαίρετος γιατί δεν είναι αντιπροσωπευτικός των επαγγελματικών υποχρεώσεων που ορίζει η Ε.Ε. μέσω της Κοινοτικής Οδηγίας) συνοδεύει όλη την διαδικασία δόμησης (building process) , ως  δηλαδή εργαλείο κλειδί κατά τον προγραμματισμό-προμελέτη, σχεδιασμό - μελέτη, υλοποίηση και διαχείριση ενός έργου, μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ένα εργαλείο ελέγχου της ποιότητας της βιώσιμης αρχιτεκτονικής.

Σίγουρα η ενεργειακή πιστοποίηση με βάση τις Κοινοτικές οδηγίες δεν αντιμετωπίζει τον αειφορικό σχεδιασμό ολιστικά, καθώς δεν περιέχει πολλούς από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως είναι η αξιολόγηση του κύκλου ζωής του κτιρίου και των δομικών υλικών του, η ανάλυση του οικολογικού αποτυπώματος,  η ρύπανση ή η επιβάρυνση της ανθρώπινης υγείας λόγω χρήσης τοξικών ή ρυπογόνων δομικών υλικών, η ποιότητα του εσωτερικού αέρα , η εξοικονόμηση άλλων φυσικών πόρων όπως αυτή του νερού, η ελαχιστοποίηση των αποβλήτων, η ανακύκλωση, η επανάχρηση κλπ. Και εδώ προκύπτει το μεγάλο δίλημμα πολλών ερευνητών και επαγγελματιών7. Είναι καλύτερα να υπάρχει ένα εθελοντικό ανομοιόμορφο αλλά σύνθετο περιβαλλοντικά σύστημα πιστοποιήσεων ή μήπως είναι πιο αποτελεσματικό ένα έστω και απλουστευμένο, μα υποχρεωτικό σύστημα ανάλυσης και πιστοποίησης στην Ευρώπη;

Παρ’όλα αυτά είναι αναμφισβήτητο ότι το σύστημα πιστοποίησης κατά EPBD αποτελεί ένα πρώτο βήμα  για τον έλεγχο της ποιότητας του δομημένου ή προς δόμηση χώρου. Φυσικά σημαντικός παράγοντας στην επίτευξη αυτού του στόχου, πέρα από την επαγγελματική κατάρτιση των τεχνικών, είναι και η ενημέρωση και τελικά η καλλιέργεια οικολογικού αισθήματος των πολιτών.

Αναφορές Βιβλιογραφία
1 Aberto De Capua, Nuovi paradigmi per il progetto sostenibile, Gangemi Editore, 2002
2,5,6 Energy Performance Certification of Buildings, a policy tool to improve energy efficiency, Policy Pathway, Editions iea international energy agency Paris-France, 2010
3 Επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 18.06.10, Οδηγία 2010/31/Ε.Ε. του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του συμβουλίου της 19ης Μαίου 2010 για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων (αναδιατύπωση). Αρθρο 2, Ορισμοί
4 Energy Performance Certification across Europe. From Design to Implementation, Editions BPIE Buildings Performance Institute Europe, Brussels, Belgium
7 Peter Szuppinger,Paper: Energy Labelling of Buildings and building codes, Regional Environmental Center (REC), 4 March 2012


Κουτλάκη Κωνσταντίνα, αρχιτέκτων μηχανικός, υποψήφια διδάκτωρ Τεχνολογίας της Αρχιτεκτονικής Πανεπιστήμιο του Ρέτζιο Καλάμπρια
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Σ.ΟΛ.ΑΡ. 6/11/2013
Περισσότερα...

27-28-4-2013
ΗΜΕΡΙΔΑ ΟΛΙΣΤΙΚΗΣ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ
Get more Joomla!® Templates and Joomla!® Forms From Crosstec